جوانی و آرزوهای کودکی؛ چرا آنطور که خیال میکردیم نشد؟:
مغز انسان در کودکی توانایی پیشبینی دقیق آینده را ندارد؛ ناحیهی پیشپیشانی تا ۲۵ سالگی کامل میشود. بنابراین آرزوهای کودکی ما حاصل تخیل ناقص یک مغز ناپخته است. آیا بهتر نیست به جای حسرت، به این فکر کنیم که چه چیزهایی در این مسیر یاد گرفتهایم که کودکیمان حتی تصورش را هم نمیکرد؟
راهکار:
بزرگ شدن یعنی بازتعریف آرزوها، نه تحقق عین آنها. شاید این حس ناامیدی نشانهی این باشد که اولویتهایت تغییر کرده، نه اینکه کودکی ات دروغ گفته باشد.