مرگ تدریجی شوق

مرگ آرام دلخوشی‌ها و بی‌حسی به زندگی:

در روان‌شناسی به این حالت «آنهدونیا» می‌گویند؛ یعنی کاهش تدریجی توانایی احساس لذت، حتی از چیزهایی که قبلاً خوشحال‌مان می‌کرد. مغز در این حالت مدار پاداش را کم‌کار می‌کند و ترشح دوپامین پایه افت می‌کند؛ به همین دلیل «دلخوشی» نه به‌یکباره، بلکه قطره‌قطره محو می‌شود. جالب اینجاست که مطالعات نشان می‌دهند برخلاف تصور رایج، حذف محرک‌های لذت‌بخش همزمان با افزایش استرس، مسیر نورونی این بی‌حسی را سریع‌تر می‌کند. اگر این روند ناخودآگاه باشد، مغز برای کاهش درد، دلخوشی را قربانی می‌کند.

راهکار:

این جمله را می‌توان نقطه‌ی شروع یک روایت معکوس کرد: به جای مرگ دلخوشی‌ها، از بازگشت آهسته‌ی یک حس گمشده بنویس.