میناب

حرمله و قبر کوچک میناب: تراژدی کربلا:

آیا می‌دانید حرمله بن کاهل اسدی که علی اصغر را با تیر سه‌شاخه به شهادت رساند، بعدها در انتقام‌گیری مختار به همان شیوه اعدام شد؟ تاریخ گاهی چرخه‌ای عجیب از تقاص را به نمایش می‌گذارد.

راهکار:

این متن یادآور عمق تأثیر یک واقعه بر حافظه تاریخی است؛ گاهی یک نام و یک مکان کافی است تا تراژدی قرن‌ها را زنده کند.

هواداری حضرت رقیه از بچه‌های میناب:

در روانشناسی، پدیده «تصویر حامی» رو داریم: باور به یک موجود مهربان که مراقبته، هورمون کورتیزول رو کاهش می‌ده و تاب‌آوری رو زیاد می‌کنه. جالبه که در فرهنگ جنوب ایران، توسل به حضرت رقیه (سه‌ساله‌ای که در اسارت مرد) دقیقاً همین نقش رو ایفا می‌کنه. آیا این حس رو در زندگی خودتون تجربه کردین؟

راهکار:

می‌شه این حس رو به عنوان نمادی از امید و تعلق تعبیر کرد؛ یادآوری اینکه حتی در سخت‌ترین لحظه‌ها، یک نیروی پشتیبان همیشه مراقبه.

یاد دختران مدرسه میناب:

یادبود دختران میناب: تشنه‌لب در خون سیراب شدند:

در پزشکی قانونی، «تشنگی» یکی از طاقت‌فرساترین حالت‌های پیش از مرگ است. بدن فرد تشنه، هورمون وازوپرسین را بی‌وقفه ترشح می‌کند تا آخرین مولکول‌های آب را نگه دارد. این دختران در اوج جنگ فیزیولوژیک بدنشان برای حفظ آب، در اعتراض به بی‌آبی جان باختند. یک پارادوکس هولناک.

راهکار:

این شعر نه برای فراموشی، که برای بیداری است: کم‌آبی هنوز در رگ‌های این سرزمین می‌دود. شاید زمان آن رسیده که مرثیه را به پرسش تبدیل کنیم، نه صرفاً به خاطره.

چرا اعتراض در میناب آزادی و سس پاشی تروریسم است؟:

پدیده‌ی «برچسب‌زنی دوگانه» در روانشناسی شناختی به نام «سوگیری تأیید» شناخته می‌شود: مغز ما تمایل دارد اطلاعاتی را که با باورهای قبلی هماهنگ است بپذیرد و بقیه را رد کند. جالب اینجاست که همین سوگیری باعث می‌شود یک عمل در یک زمینه «قهرمانی» و در زمینه‌ی دیگر «جنایت» نام بگیرد. آیا تا به حال دقت کرده‌اید که واژه‌ها چطور واقعیت را برای شما تعریف می‌کنند؟

راهکار:

شاید این تناقض نشان‌دهنده‌ی این باشد که برچسب‌ها بیش از خود عمل، به هویت فرد یا گروه بستگی دارند. سوال اینجاست: چه کسی تصمیم می‌گیرد چه عملی «آزادی» است و چه عملی «تروریسم»؟