فاجعه میناب

یادبود ۱۶۸ کودک میناب در ۹ اسفند:

آیا میدانستید که بر اساس نظریهٔ «حافظهٔ جمعی» موریس هالبواکس، جوامع برای التیام ترومای بزرگ نیاز به آیینهای یادبود دارند؟ تکرار یک تاریخ مشخص مثل ۹ اسفند، نه فقط یک سنت، که یک سازوکار روانی برای همبستگی و بازسازی معناست. اینجا کیفی از کتابهای تاریخ به جای مدرسه، نماد «فراموشی ساختاری» شده است. سوالی که پیش میآید: آیا جامعهٔ ایران ظرفیت تبدیل این اشکها به یک برنامهٔ ایمنی برای کودکان را دارد؟

راهکار:

این متن روایتی از یک تراژدی جمعیست. شاید بتوان آن را نه فقط برای سوگواری، بلکه برای یادآوری این نکته به کار برد که خاطرات مشترک، اگر بهدرستی منتقل شوند، میتوانند به نسل بعد هشدار دهند و از تکرار فاجعه جلوگیری کنند. تحقیقات نشان داده که ثبت و بازگو کردن وقایع تلخ در قالب نمادهای عمومی (مثل 🎒) به کاهش فشار روانی جامعه کمک میکند.