مقصر دانستن دیگران

تغییر تو تقصیر من نیست؛ مرز مسئولیت در رابطه:

این جمله دقیقاً به «خطای اسناد بنیادین» اشاره دارد؛ ما اشتباهات خود را به شرایط بیرونی ربط می‌دهیم اما رفتار دیگران را به شخصیت‌شان نسبت می‌دهیم. جالب است که مغز ما برای حفظ عزت نفس، خود را قهرمان داستان زندگی‌اش می‌بیند و تغییر دیگران را «خیانت به نسخه‌ی اولیه» تلقی می‌کند. آیا تا به حال شده کسی بابت تغییری که در شما رخ داده، شما را مقصر بداند؟

راهکار:

این متن یک مرز هوشمندانه بین مسئولیت اعمال خود و دیگران ترسیم می‌کند. برای تکمیل آن، می‌توانید به این نکته اشاره کنید که در روانشناسی، «اسناد بیرونی» مدام باعث می‌شود تقصیرها گردن دیگران بیفتد، اما بلوغ عاطفی یعنی پذیرش سهم خودمان در هر رابطه.

کسی که دیگران را مقصر اشتباهات خود میداند:

جامعه به دنبال بلاگردان: نقل‌قول آرتور میلر:

مکانیسم «بلاگردان» ریشه در نظریه میمتیک رنه ژیرار دارد: بحران اجتماعی باعث می‌شود گروه برای رهایی از تنش، تقصیر را به گردن یک قربانی بیندازد و با نابودی او، آرامش موقت بازگردد. این الگو در تاریخ از شکار جادوگران تا دادگاه‌های نمایشی دیده شده. جالب است که خودِ جامعه از این کار آگاه نیست. آیا شبکه‌های اجتماعی امروز این پدیده را تشدید کرده‌اند؟

راهکار:

از منظر روان‌شناختی، این فرافکنی جمعی راهی برای حفظ انسجام گروه با هزینه بیگناهان است. شاید وقت آن رسیده به جای قربانی‌سازی، خودمان را نقد کنیم.