تغییر تو تقصیر من نیست؛ مرز مسئولیت در رابطه:
این جمله دقیقاً به «خطای اسناد بنیادین» اشاره دارد؛ ما اشتباهات خود را به شرایط بیرونی ربط میدهیم اما رفتار دیگران را به شخصیتشان نسبت میدهیم. جالب است که مغز ما برای حفظ عزت نفس، خود را قهرمان داستان زندگیاش میبیند و تغییر دیگران را «خیانت به نسخهی اولیه» تلقی میکند. آیا تا به حال شده کسی بابت تغییری که در شما رخ داده، شما را مقصر بداند؟
راهکار:
این متن یک مرز هوشمندانه بین مسئولیت اعمال خود و دیگران ترسیم میکند. برای تکمیل آن، میتوانید به این نکته اشاره کنید که در روانشناسی، «اسناد بیرونی» مدام باعث میشود تقصیرها گردن دیگران بیفتد، اما بلوغ عاطفی یعنی پذیرش سهم خودمان در هر رابطه.