فرار از حقیقت

آرزوی حقیقی شدن دروغ‌ها:

در روانشناسی، این تمایل به «واقعیت خیالی ترجیحی» نزدیک است. مغز ما گاهی دروغ‌های راحت‌کننده را به حقیقت‌های دردناک ترجیح می‌دهد، زیرا سیستم پاداش دوپامینی با تصورات مثبت—حتی کاذب—فعال می‌شود. اگر همه دروغ‌ها حقیقت بودند، اساس اعتماد و ارتباط انسانی چه می‌شد؟

راهکار:

این حس، نقطه‌شروع یک داستان کوتاه یا شعر می‌تواند باشد: «اگر بزرگترین دروغی که به من گفته‌شد حقیقت داشت، جهان چگونه بود؟» آن را از زاویه‌ای کاملاً جزئی و ملموس بنویس.

گاهی باید از حقیقت فرار کرد:

آرزوی تبدیل خواب به واقعیت و واقعیت به خواب:

زندگی: رؤیایی که از بیدار شدنش می‌ترسیم:

در روانشناسی، «هراس از موفقیت» یا «ترس از پیشرفت» وجود دارد؛ گاهی ذهن، تحقق آرزوها را به‌عنوان خروج از منطقه امن و ورود به مسئولیت‌های جدید می‌بیند و ترجیح می‌دهد در حالت انتظار و رؤیا باقی بماند. آیا این ترس، در نهایت، محافظ ماست یا زندانی‌مان؟

راهکار:

این ایده را می‌توان با مفهوم «سندروم ایمپاستر» مقایسه کرد، جایی که موفقیت‌ها آنقدر شبیه رؤیا به نظر می‌رسند که فرد از «بیدار شدن» و مواجهه با واقعیتِ شایستگی خود می‌ترسد.