وفاداری در عشق؛ درس عاشقی از ماهی نه زنبور:
ماهی وقتی از آب جدا میشود نه از غم، بلکه بهخاطر فروپاشی فیزیکی تیغههای آبشش در هوا میمیرد؛ آبشش بدون شناوری آب به هم میچسبد و سطح تبادل اکسیژن تقریباً صفر میشود. از آن سو، زنبور عسل برخلاف این تمثیل، وفاداری گلی دارد؛ رفتار «ثبات گل» باعث میشود در هر سفر شهدآوری فقط یک گونه گل را بزند تا گردهافشانی دقیقتر شود. پس وفاداری در طبیعت همیشه آنطور که در شعر میبینیم توزیع نشده است.
راهکار:
از نگاه زیستشناختی، ماهی به آب وابسته است نه از سر انتخاب؛ اما انسان میتواند آگاهانه انتخاب کند که برای یک نفر «آب» باشد یا مثل زنبور از گلی به گل دیگر برود. شاید عاشقی واقعی نه ماهیبودن است نه زنبوربودن، بلکه ساختن اکسیژنی است که طرف مقابل با آن زنده بماند.