نبودن؛ ادامه همان بودنی که قدرش را ندانستیم:
پدیده «زیانگریزی» در اقتصاد رفتاری میگوید درد از دست دادن چیزی تقریباً ۲ برابر لذت داشتن آن است؛ اما حافظه ما نیز مقدارِ درد را پس از فقدان بازنویسی میکند تا «نداشتن» را به «ارزشِ ازدسترفته» تبدیل کند. به همین دلیل، غیبت نه پایان آن بودن، بلکه برجستهسازی آن چیزی است که حواسمان عادت کرده بود نادیده بگیرد. آیا جامعه هم همین مکانیزم را برای افراد دارد؟
راهکار:
میتوان این جمله را از زاویهای دیگر دید: نبودن، آیینهای است که ارزشِ آن «بودن» را برای اولین بار نشان میدهد؛ پس شاید پیام اصلی، دعوتی است به دیدنِ همین لحظههای پیش رو، قبل از آنکه به «نبودن» تبدیل شوند.