سکوت در عصبانیت یعنی ترس از خودم، نه تو:
هنگام خشم، مغز به حالت «سیل عاطفی» میرود؛ ضربان قلب بالا میرود، آمیگدال مدارهای منطقی را خاموش میکند و توانایی جملهسازی از بین میرود. در آن دقایق، سکوت نوعی مهارِ خودتخریبی است، نه طردِ دیگری. پژوهشهای گاتمن نشان میدهد واکنش جنگ یا گریز باعث میشود فرد برای جلوگیری از گفتار مخرب، ناگهان خاموش شود؛ دقیقاً همان لحظهای که بدن از کلمات پیشی میگیرد. آیا این سکوت را در خودتان تجربه کردهاید؟
راهکار:
سکوت اینجا نه بیخیالی، بلکه سدی در برابر انفجار است؛ تلاشی برای اینکه کلمات به سلاح تبدیل نشوند.