وقتی صدای کودک درونم خاموش شد:
طبق نظریه «کودک درون» در روانشناسی تحلیلی یونگ، سکوت ناگهانی آن صدا اغلب نشانهٔ مکانیزم دفاعی «خودسانسوری هیجانی» است. تحقیقات نشون میده در لحظههای ضربه یا طرد، مغز برای بقا، دسترسی به احساسات اصیل را قطع میکند. جالب اینجاست که همین سکوت، بعدها به حس پوچی و باخت مزمن تبدیل میشه. سوال به جامعه: آیا تا حالا شده intentionally دوباره به اون صدای خاموش گوش بدی؟
راهکار:
شاید باختی نه به خاطر قطع شدن صدا، بلکه به خاطر گوش نکردن بهش. کودک درون هرگز ساکت نمیشه، فقط یاد میگیره دیگه حرف نزنه چون کسی نیست بشنوه. سوال اینه: حالا چطور دوباره بهش گوش بدی؟