نامهای به دوستی که بالای صخرهها منتظر میماند:
مغز انسان تنهایی و طردشدگی را از مسیرهایی پردازش میکند که با درد فیزیکی مشترکاند؛ برای همین قطعشدن از آدمها واقعاً درد دارد. نبود تماس اجتماعی، هورمون استرس کورتیزول را بالا نگه میدارد و آمیگدال را بیشفعال میکند. اما حضور پیوستهٔ یک نفر، مثل یک لنگر بیرونی، پیشبینیپذیری مغز را برمیگرداند و پاسخ ترس را مهار میکند.
راهکار:
این متن تصویری از «پایگاه امن» در روانشناسی دلبستگی است: حضور کسی که بدون قضاوت بالای صخره منتظر میماند، مثل یک نجاتغریق برای سیستم عصبی عمل میکند و اضطراب قطعشدن از دنیا را خاموش میکند.