آیا بیاحساس شدن تنها راه نجات از رنج است؟:
در روانشناسی، «بیاحساسی» یا «بیحسی عاطفی» مکانیسم دفاعی مغز در برابر تروماست: آمیگدال بیش از حد فعال میشود و برای بقا، ارتباط با هیجانات را قطع میکند. پژوهشها نشان میدهد این حالت در کوتاهمدت محافظتکننده است، اما در بلندمدت توانایی تجربهٔ شادی را هم از بین میبرد. به قول آنتونیو داماسیو (عصبشناس): «احساسات، نقشهٔ بدن برای تصمیمگیری هستند.» آیا خاموش کردن نقشه، راهی برای گم شدن نیست؟
راهکار:
نگاهی دیگر: بیاحساسی مثل بیهوشی در برابر زخم است – درد را میگیرد اما ترمیم را هم متوقف میکند. شاید راه نجات واقعی نه در خاموش کردن احساس، که در یادگیری مهارش باشد.