گریه نشانه ضعف نیست، نشانه خستگی از قوی بودن است:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد گریههای ناشی از استرس، حاوی هورمونهای آدرنوکورتیکوتروپیک و لوسینانکفالین هستند—یعنی بدن در حال دفع فیزیکیِ درد و ایجاد مسکن طبیعی است. این یک فرآیند تنظیمکننده حیاتی است، نه یک نقص. آیا جامعهای که قوت را میستاید، میتواند این مکانیسم دفاعی پیچیده را به رسمیت بشناسد؟
راهکار:
این جمله رو از زاویهای دیگه ببین: گریه، شکست قوت نیست، بلکه سیگنال پایان یک ماراتنِ تحملاست. مثل علامت «پایان مسابقه» برای یک ورزشکار که به خودش اجازه استراحت میده.