طنز تلخ درباره تناقض وطن پرستی و عرب پرستی:
تو روانشناسی به این میگن «ناهماهنگی شناختی»: وقتی آدم برای توجیه رفتار متناقضش مجبور میشه باورهای قبلی رو عوض کنه. همون رزمندهای که دیروز با عراق جنگید، امروز با تغییر منافع ژئوپلیتیک، به عربها نزدیک میشه. این تغییر موضع تو تاریخ نمونههای زیادی داره؛ مثلاً متحدان جنگ جهانی دوم بعد از جنگ دشمن شدن. به نظرتون این فرصتطلبیه یا واقعبینی؟
راهکار:
این پارادوکس دقیقاً ریشه در تغییر روایتهای تاریخی و سیاسی داره؛ جالبه که هر دو طرف از یک نماد (وطن) استفاده میکنن ولی تعریفشون از «وطن» کاملاً متفاوته.