دود انقلاب

سیگاری نیستم اما دود بهمن ۵۷ را می‌کشم:

در روان‌شناسی جمعی، آسیب‌های تاریخی حل‌نشده مثل همین «سیگار بهمن» مدام در قالب نمادهای روزمره بازمی‌گردند. طبق نظریه حافظه میان‌نسلی، تروما می‌تواند از طریق زبان و شوخی‌های تلخ نسل‌ها را آلوده کند، درست مثل دود که بی‌آنکه شعله را ببینی، به عمق ریه می‌رسد. این استعاره دقیقاً همان ناحیه‌ای را نشانه می‌رود که سیاست با اضطراب شخصی گره می‌خورد.

راهکار:

انگار تاریخ برای نسل تو مثل سیگاری نیمه‌سوز شده که حتی غیرسیگاری‌ها را هم به سرفه می‌اندازد. این جمله می‌تواند تیتر یک روایت بلند از آدم‌هایی باشد که دود روزهای تمام‌شده را هنوز توی ریه‌هاشان حس می‌کنند.