دستشویی عمومی تمیزتر از قلب خیلیهاست؛ طنز تلخ اجتماعی:
در روانشناسی محیطی، پدیدهای هست به نام «سوگیری انزجار از مکان عمومی»: ما بهطور سیستماتیک توالتهای عمومی را آلودهتر از وسایل شخصیمان تصور میکنیم، در حالی که موبایل شما تا ۱۰ برابر یک صندلی توالت عمومی میکروب دارد. دلیلش حس کنترل و آشنایی با فضای شخصی است. این سوگیری دقیقاً همان چیز است که باعث میشود از کنار کثیفی قلب خودمان راحت بگذریم، اما دستشویی عمومی را نماد پلیدی بدانیم. جالب است، نه؟
راهکار:
این جمله یک آینهی اجتماعی است: تحقیقات نشان میدهد کسانی که مدام دیگران را به «کثیفی قلب» متهم میکنند، اغلب خودشان استانداردهای اخلاقی سختگیرانهتری ندارند. در واقع، این فرافکنی از حساسیت بیش از حد به خطاهای دیگران و غفلت از خطاهای خودی ناشی میشود. دستشویی عمومی حداقل برنامه نظافت منظم دارد، ولی ما برای قلبهایمان چند بار «نظافت درونی» برنامهریزی میکنیم؟