چرا از خوب بودنت به آدمای بد پشیمون نشی؟:
تحقیقات عصبشناختی میگوید: وقتی به دیگران محبت میکنی، حتی اگر ناسپاس باشند، مغزت دوپامین و اکسیتوسین ترشح میکند. یعنی خوب بودن پاداش درونی دارد، مستقل از بازخورد بیرونی. این پدیده «ارزش ذاتی رفتار اخلاقی» نام دارد. آیا تا به حال حس کردی که خوبیات بیش از آنکه به دیگران کمک کند، خودت را از درون آرام کرده؟
راهکار:
گاهی خوبیهای تو آینهای از خودت است، نه بازتاب دیگران. پس هر بار که به کسی بد محبت میکنی، در واقع داری به خودت ثابت میکنی که چقدر ظرفیت انسانیات بزرگه.