پشیمانی از خوب بودن در دنیایی پر از آدمهای بد:
در روانشناسی به این حالت «آسیب اخلاقی» میگویند؛ وقتی انسان خوبی میکند اما نتیجه معکوس میگیرد، آمیگدال آن را بهعنوان تهدید ثبت میکند. مغز برای بقا، رفتار نوعدوستانه را با درد شرطی میکند و بهتدریج همدلی را خاموش میسازد. این یک سازوکار عصبی است، نه ضعف شخصیت. آیا جامعهای که خوبی را تنبیه کند، در بلندمدت محکوم به فرسایش اعتماد نیست؟
راهکار:
از زاویهای دیگر: اگر خوب بودنِ تو با رفتار بد دیگران متوقف شود، آن خوبی از ابتدا یک معامله بوده است، نه یک ارزش. در روانشناسی مثبت، «نوعدوستی درونزاد» دقیقاً به رفتارهایی گفته میشود که بدون انتظار بازخورد ادامه مییابند؛ پس شاید این پشیمانی، فرصتی برای کشف مرزهای مهربانی واقعیات باشد.