وقتی زندگی هیچ است؛ خوابیدن و پایان زودتر:
مطالعات علوم اعصاب نشان میدهند درک ما از گذر زمان در خواب تقریباً صفر است؛ یعنی هرچه بیشتر بخوابید، طول عمر ذهنیتان را کوتاهتر کردهاید، بیآنکه زیسته باشید. این تناقض همان چیزی است که نیچه «نیستیگرایی منفعل» مینامید: انکار زندگی از ترس رنج. جالب است که بیخوابی مزمن هم دقیقاً علائم افسردگی را تشدید میکند. اگر زندگی هیچ است، چرا برای هیچشدنش اینهمه تقلا؟
راهکار:
تحلیل روانشناختی: خوابیدن بیش از حد نه تنها زمان را سریعتر نمیگذراند، که به دلیل کاهش فعالیتهای پاداشدهی مغز، احساس پوچی را عمیقتر میکند. شاید بهجای خوابیدن، لحظات بیمعنا را ثبت کنید؛ دفترچهای از هیچهای روزمره بسازید تا پوچی را هنرمندانه به سخره بگیرید.