چرا عاشق خوابیم؟ فرار از فروپاشی زندگی:
مطالعات عصبشناسی نشان میدهد در مرحلهی REM، مغز خاطرات هیجانی را بدون هورمون استرس یعنی کورتیزول پردازش میکند؛ به همین دلیل واقعیتِ بیداری میتواند طاقتفرساتر از خواب باشد. اما استفاده از خواب بهعنوان مکانیزم اجتناب، مدار دوپامین را مختل میکند و چرخهی «بیداریِ ترسناک، خوابِ آرام» را قویتر میکند. پس شاید عشق به خواب، یک مکانیزم بقای اشتباهی باشد. آیا این عشق به خواب، سوختن برای بیداری نیست؟
راهکار:
این تصویر را میتوان بازنویسی کرد: خواب نه پناهگاهِ فروپاشی، بلکه «اتاق تنظیم مجدد» ذهن است؛ هر بیداری فرصتی تازه برای چیدن دوبارهی تکههاست، نه تهدیدی برای نابودی.