خماری یک‌طرفه و نشئگی ده‌نفره؛ روایت وابستگی نابرابر:
در علوم اعصاب، ولع عاطفی و خماری عشق از همان مسیر دوپامینرژیکِ اعتیاد به مواد عبور می‌کند؛ مغز معشوقِ دیررس را مثل «دوز» پردازش می‌کند و محرومیت، علائم ترک می‌سازد. پژوهش‌های هلن فیشر نشان می‌دهد عشق رمانتیک ناحیه‌ی VTA را فعال می‌کند، همان‌جا که کوکائین اثر می‌گذارد. جالب‌تر این‌که در روابط نابرابر، «نعشه بودن برای چند نفر» اغلب با صفت سه‌گانه‌ی تاریک (خودشیفتگی، ماکیاولیسم، روان‌آزاری) همبسته است.
راهکار:
در این استعاره، «خماری» حالت ترک عاطفی است و «نعشه» حالت سرخوشی سطحی. می‌شود نقش‌ها را وارونه دید: تو رنجِ عمیق را تجربه کرده‌ای، نه کمبود؛ آدم‌های نعشه‌زا اغلب به جای پیوند، فقط مصرف‌کننده‌ی توجه‌اند.