خاطراتی که هرگز ساخته نشد و سوخت:
آیا میدانستی مغز انسان هنگام یادآوری خاطرات، همان مدارهای عصبی را فعال میکند که هنگام تصور آینده؟ یعنی «خاطراتی که هرگز ساخته نشد» از نظر عصبی شبیه به خاطرات واقعی پردازش میشوند. برای همین سوختن در شعلههای چیزی که هرگز نبوده، از نظر شیمیایی درد واقعی دارد. راستی، آیا تا به حال برایت پیش آمده که برای جایی که هرگز نرفتهای دلتنگی کنی؟
راهکار:
این بیت به نوعی به «سوگ خاطراتی» اشاره دارد که هرگز به وقوع نپیوستهاند. در روانشناسی به این پدیده «نوستالژیِ آینده» میگویند: حسرت لحظاتی که در تخیل زیبا بودند اما در واقعیت هرگز شکل نگرفتند. شاید بتوانی با نوشتن یک داستان کوتاه یا شعر دنبالهدار، به این خاطرات نساخته جان بدهی.