خاموش شدن شمع

شعر کوتاه غمگین: شمع خاموش و ماندن با غم:

در روان‌شناسی، «اثر زایگارنیک» می‌گوید تجربه‌های ناتمام و احساسات بدون پایانِ روشن بیشتر در حافظه می‌مانند؛ مغز برای بستن پروندهٔ هیجانی مدام آن را مرور می‌کند. شمع خاموش می‌شود، اما اگر روایتِ پایان شکل نگیرد، غم مثل دود در اتاق می‌ماند. آیا غمِ ماندگار همیشه از فقدان است یا از ناتمامیِ روایت؟

راهکار:

این شعر همان لحظه‌ای را ثبت می‌کند که ابزارِ روشنایی رفته، اما سوختنِ درونی ادامه دارد؛ می‌توانید مصرع سوم را با تصویری تازه ادامه دهید: «صبح آمد، شمع نبود، اما من بودم و...» تا معلوم شود چه چیزی واقعاً خاموش شده و چه چیزی هنوز زنده است.