با خیالت بیخیال همه شدم؛ رهایی با خیال عشق:
مغز انسان در خیالپردازی با یک شخص خاص، همان نواحی عصبی را فعال میکند که در حضور واقعی او فعال میشود. این پدیده «شبیهسازی اجتماعی» نام دارد و توضیح میدهد چرا خیال یک نفر میتواند مانند یک ضربهگیر عاطفی عمل کند و فرد را از نیاز به تأیید دیگران بینیاز کند. نکته جالبتر این که این خیال حتی ترشح اکسیتوسین را افزایش میدهد؛ یعنی تو از نظر زیستی هم «بیخیال خیلیا» شدی. آیا این خیال یک سپر موقت است یا دارد نقشهٔ عاطفی تازهای میسازد؟
راهکار:
ذهن تو از خیال یک نفر، پناهگاهی ساخته که از قضاوت دیگران رها شوی. جادوی تصویرسازی ذهنی این است که احساس امنیت را بدون حضور واقعی شبیهسازی میکند، ولی حواست باشد: همان خیال اگر به دیواری بین تو و ارتباطهای واقعی تبدیل شود، آزادیات را محدود میکند. شاید گاهی مرزش را با واقعیت محک بزنی.