اثر تخیل بر مغز

چرا خیالِ معشوق از حضور دیگران قوی‌تر است؟:

نوروساینس می‌گوید مغز هنگام تخیلِ واضح، همان شبکه‌های عصبی را فعال می‌کند که هنگام تجربه‌ی واقعی؛ به همین دلیل یک خیالِ عاشقانه می‌تواند دوپامین و اکسی‌توسین را هم‌تراز با حضور واقعی ترشح کند. در یک مطالعه، کسانی که فقط تصور می‌کردند دست کسی را گرفته‌اند، همان کاهش اضطراب را نشان دادند که حضور فیزیکی داشتند. یعنی ذهن برای روایتِ خودش از حضور ارزش قائل است، نه برای خودِ حضور. پس آیا ما عاشق آدم‌ها هستیم یا عاشق تصویری که از آن‌ها ساخته‌ایم؟

راهکار:

بازنویسیِ تازه: «خیال من واقعیتی موازی است؛ حضور دیگران فقط تماشاگر آن است.» این نگاه، قدرت تخیل را از حالت فرار به یک انتخاب آگاهانه تبدیل می‌کند.