خوب بودن، تنهایی و نتیجه عکس در این دنیا:
در روانشناسی اجتماعی، پدیدهای به نام «قانون سودمندی نزولی فداکاری» وجود دارد؛ هرچه بدون مرزگذاری بیشتر از خودگذشتگی نشان دهی، به جای قدردانی، تبدیل به یک منبع پیشفرض میشوی. مغز انسان طوری طراحی شده که محرکهای ثابت را پسزمینه فرض کند. به همین دلیل است که خوبی ممتد، نامرئی میشود مگر آنکه غیابش اتفاق بیفتد. جالب است که بودنِ «گاهبهگاه» خودخواه، ارزش شما را در معادلات اجتماعی دوچندان میکند. این نوعی سوگیری بقا در بازیهای تکاملی است.
راهکار:
خوب بودن و مرزگذاری دو روی یک سکهاند. اگر خوبیِ شما به وظیفه تبدیل شده، شاید زمان آن رسیده که چراغ خوبی را برای خودتان هم روشن کنید. «نه» گفتن میتواند بهترین «بله» برای سلامت روان شما باشد.