دلسوزی جنوب؛ وقتی کمک ترامپ به داد هوادارانش نرسید:
در روانشناسی سیاسی مفهومی به نام «اثر ارابه موسیقی» هست: هرچه جامعه قطبیتر شود، افراد بهجای تحلیل وعدهها، از جمع پیروی میکنند. ایالتهای جنوبی آمریکا علیرغم شعار «عظمت را بازمیگردانیم»، هنوز با موج تعطیلی کارخانهها و فقر مواجهند. نکته جالبتر «ناهماهنگی شناختی» است: چون رنج زیادی کشیدند، بیشتر به همان ناجی شکستخورده میچسبند. آیا پایانی برای این چرخه هست؟
راهکار:
این جمله به یک الگوی تاریخی اشاره دارد: از ونزوئلا تا بریتانیا، رهبران پوپولیست با شعارهای ساده قشر فرودست را جذب میکنند اما پس از شکست وعدهها، همانها اولین قربانیان میشوند. جالب اینکه بر اساس مطالعات، این گروه بهجای بازنگری در انتخاب، اغلب به توجیه خطاها روی میآورند و حتی وفادارتر میشوند. این «ناهماهنگی شناختی» همان چیزی است که باعث میشود دلسوزی دیگران هم به آنها نرسد.