اما بیشتر از سن جدیدم، حواسم به سالهایی بود که بیصدا ازم گذشتن؛
به بچگی، آدمایی که یه زمانی «همیشه» بودن و روزایی که نمیدونستم یه روز حسرتشون رو میخورم....
شاید بزرگ شدن همین باشه؛
اینکه هر سال جلوتر میری، ولی یه تیکه از دلت همون عقب، توی گذشته جا میمونه...
دلم برای خود قدیمیم تنگ میشه...
تولدم مبارک؛
به منی که یه سال بزرگتر شدم، ولی هنوز دلم پیش روزاییه که دیگه برنمیگردن...️