حسرت دریاچه

حسرت دریاچه: شعر مشترک خیام، سهراب و شاملو:

مغز ما برای ناتمام‌ها بیشتر از تمام‌شده‌ها وزن قائل است. این را «اثر زایگارنیک» می‌نامند: کارهای نیمه‌تمام ۹۰٪ بهتر از کارهای انجام‌شده در حافظه می‌مانند. دریاچه‌ای که بدرودش گفتی، به خاطر دست‌های خالی، تا ابد در ذهنت زنده‌تر از کوچه‌هایی ست که پیمودی. عملاً حسرت، چسب حافظه است. حالا پرسش تاو: آیا این خاصیت مغز، ما را زندانی گذشته می‌کند یا به جستجوی عمیق‌تر وامی‌دارد؟

راهکار:

دریاچه ای که بدرودش گفتی، شاید هرگز مقصد نبوده؛ دست‌های خالی تو ظرفیتی ست برای آبی که هنوز نیامده. نرسیدن، خود شکل دیگری از رسیدن است.