دلتنگی و اشکهای بیاختیار در روزهای پایانی قلب:
مطالعات عصبشناسی نشان میدهد که در لحظات غم عمیق، آمیگدال (هسته مرکزی ترس و هیجان) بیش از حد فعال میشود و ارتباط با قشر پیشپیشانی (مرکز منطق) را ضعیف میکند. همین باعث میشود احساسات بر استدلال غلبه کنند و جهان را سیاهتر از آنچه هست ببینیم. جالب است که این الگوی عصبی دقیقاً شبیه واکنش مغز در برابر تهدید فیزیکی است. آیا این حساسیت ناگهانی میتواند یک هشدار درونی برای تغییر مسیر باشد؟
راهکار:
این حسها نشانهی بیداری درون است، نه ضعف. هر بار که دلتنگ میشوی، گویی روحت دوباره به گذشته سفر میکند تا چیزی را که جا گذاشتهای پیدا کند. به جای مقاومت، این اشکها را مثل باران بهاری پذیرا باش؛ شاید قلبت دقیقاً از همین راه دارد برای تولدی دوباره آماده میشود.