حس مردن

درد دیگران و ترومای ثانویه: وقتی با هر زخم، می‌میریم:

دیدن درد دیگران برای مغز، همان مسیر درد واقعی را فعال می‌کند؛ پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان داده «نورون‌های آینه‌ای» فقط تماشای زخم را شبیه‌سازی نمی‌کنند، بلکه پاسخ استرسی بدن را هم روشن می‌کنند. به همین دلیل «ترومای ثانویه» در پزشکان، امدادگران و حتی کاربران شبکه‌های اجتماعی سندرمی شناخته‌شده است. ما در برابر هر گلوله‌ای که در «تن دیگری» می‌بینیم، نه مرده، بلکه آرام‌آرام بی‌حس می‌شویم؛ این سازوکار دفاعی مغز است، نه شکستِ عاطفه.

راهکار:

شاید ما نمرده‌ایم؛ فقط جای زخم‌های دیگران را بلدیم. این جمله، نقشه‌ی رنج‌های مشترک ماست، نه گواه مرگمان.