حکایت فروختن خورش و خریدن شمع؛ روایت طنز اولویتهای واژگون:
در اقتصاد رفتاری به این میگویند «خطای اولویتبندی معکوس» یا «اثر اغواگری نور». مغز ما برای پاداشهای فوری و درخشان (مثل یک شمع روشن) سیستم دوپامینی قویتری دارد تا برای نیازهای پایهای مثل غذای پخته. نتیجه؟ انسان حاضر است قابلمه را بفروشد تا یک چراغ کمجان بخرد، غافل از اینکه بدون غذا نور معنا ندارد. حکایت فقط مال کوچه و بازار نیست، در بودجهبندی شخصی و حتی سیاست هم تکرار میشود. آخرین باری که شما شمع را به خورش ترجیح دادید کی بود؟
راهکار:
این ضربالمثل را میشود به یک سریال طنز کوتاه تبدیل کرد: هر قسمت یک شخصیت متفاوت که غذایش را میفروشد تا شمعی بخرد که در نهایت با یک باد خاموش میشود. طنز تلخ اولویتهای واژگون.