تاوان دادن

تصمیم با حس ششم و تاوان آن:

تاوان تو را می‌دهم اما تکرارت نمی‌کنم:

در روان‌شناسی به این «هزینهٔ غرق‌شده» می‌گویند: مغز انسان حاضر است برای چیزی که قبلاً هزینه کرده دوباره هزینه کند، حتی اگر بی‌فایده باشد. اما بعد از تجربهٔ تلخ، مدار «اجتناب از تکرار» فعال می‌شود؛ همان مکانیزمی که در اعتیاد، نقطهٔ عطف ترک است. تو داری هزینهٔ آزادی را می‌پردازی، نه تاوانِ آدم قبلی. کدام هزینه برای همیشه از تکرار نجاتت داد؟

راهکار:

این جمله را می‌توان به شکل یک مرز روشن با گذشته دید: هزینه‌ات را می‌پردازی تا دیگر همان راه را نروی. همان‌طور که ایستاده‌ای و بدهیِ عاطفی را می‌دهی، می‌توانی این تجربه را به یک قانون شخصی تبدیل کنی: «دیگر برای کسی که ارزشش را ندارد، سرمایه‌گذاری نمی‌کنم.»

تاوان کارهایت را پس خواهی داد: