گذشته قابل بازگشت نیست

چرا گذشته مثل آب ریخته برگشت‌ناپذیر است؟:

بر اساس دومین قانون ترمودینامیک، آنتروپی (بی‌نظمی) در جهان فقط افزایش می‌یابد. ریختن آب یک فرآیند برگشت‌ناپذیر است چون مولکول‌ها به حالت‌های تصادفی‌تری پراکنده می‌شوند. جالب اینجاست که مغز انسان هم وقتی روی «بازگرداندن» گذشته تمرکز می‌کند، همان خطای آنتروپیک را مرتکب می‌شود: انرژی روانی را صرف کاری می‌کند که از نظر فیزیکی و بیولوژیکی محال است. آیا این وسواس فکری برای «درست کردن گذشته» همان تلاش برای معکوس کردن آنتروپی نیست؟

راهکار:

این استعاره‌ی «آب ریخته» رو به یه آزمایش ذهنی تبدیل کن: فرض کن هر تلاش برای جمع‌آوری گذشته، در واقع فقط آب رو بیشتر روی زمین پخش می‌کنه. بهترین کار اینه که به جاش روی مسیر جدیدی تمرکز کنی که آب رو به سمت جای مفیدتری هدایت کنه.