وقتی زمان به جای ساختن، چیزهای قشنگ را میبرد:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «حافظه گلگون» نشان میدهد مغز خاطرات خوش را پررنگتر از واقعیت ذخیره میکند؛ برای همین زمان همیشه دزدِ خوبیها به نظر میرسد. از منظر فیزیک، زمان برای ناظرِ در حال حرکت کندتر میگذرد، اما برای حافظه انسانی، لحظات خوش دقیقاً همانقدر کشساناند که حسرت آنها را بلندتر میکند.
راهکار:
این جمله یک پارادوکس زمانی است: ما زمان را هم سازنده میدانیم هم ویرانگر. از این زاویه، «چیزهای قشنگ» شاید هرگز نابود نشدهاند؛ فقط از قابِ «آینده» به قابِ «خاطره» جابهجا شدهاند و حالا با فیلتر حسرت دیده میشوند.