عکسهای قدیمی و حسرت روزهای خوش گذشته:
مطالعات عصبشناسی نشان میدهد دیدن عکسهای نوستالژیک، همزمان هیپوکامپ (حافظه) و آمیگدال (هیجان) را فعال میکند و دوپامین ترشح میشود؛ حتی اگر خاطره تلخ باشد. به این میگویند «غم شیرین». نکتهی جالبتر: هر بار که خاطرهای را مرور میکنی، مغزت آن را از نو بازسازی میکند، پس با هر نگاه، روایت تازهای از آن روزها میسازی. آیا خاطرات مبهم گذشتهات هم با هر تماشا، عوض شدهاند؟
راهکار:
عکسهای قدیمی فقط سوگِ از دست رفته نیستند؛ آنها مدرکی از ظرفیت تو برای تجربهی شادیاند، ظرفیتی که هنوز در تو زنده است. به جای حسرت، بپرس: حالا با همین ظرفیت، چه شادی تازهای خلق میکنی؟