یاد خندههای تو و اشکهای بیامان:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد یادآوری خاطرات خوش، همان نواحی مغز را فعال میکند که تجربهٔ فقدان فعال میکند – قشر اوربیتوفرونتال. به همین دلیل است که شیرینترین لبخندها گاهی تلخترین گریهها را در پی دارند. آیا شما هم تجربه کردهاید که یک خاطرهٔ شاد، ناگهان شما را به گریه بیندازد؟
راهکار:
خندههایی که امروز اشکآورند، گواه عمق عشقیست که هنوز زنده است. این تضاد روانی را «نوستالژی تلخشیرین» مینامند؛ مغز ما خاطرات خوش را در بستری از فقدان بازپردازش میکند.