گیر کردن در خاطرات با چند قاب یادگاری:
تحقیقات نشون داده حافظهٔ انسان هر بار که خاطرهای رو مرور میکنه، اون رو بازنویسی میکنه - یعنی خاطرات فعلیت لزوماً دقیقاً همون اتفاقهای واقعی نیستن، بلکه ترکیبی از احساس الان و واقعیت گذشتهان. پس اون «قابها» هر بار که نگاهشون میکنی، یه نقاشی تازهست. سوال اینجاست: چرا ذهن ما اصرار داره روی قابهای تکراری مکث کنه؟
راهکار:
خاطرهها مثل عکسهای قدیمیاند؛ نه دیواری برای گیر کردن، بلکه نقشهای برای دیدن مسیر رشدت. شاید وقتشه یه قاب جدید از امروزت بسازی.