دل دیوانه؛ مقصر اصلی ناآرامیهای عاشقانه:
در روانشناسی عشق پدیدهای به نام «خودخطایی عاطفی» داریم: مغز برای حفظ تصویر معشوق، خود را عامل رنج میداند. پژوهشها نشان میدهد عشق رمانتیک مدارهای پاداش مغز را مانند اعتیاد فعال میکند. سرزنش «دل دیوانه» تلاش قشر پیشپیشانی برای توجیه این وابستگی است. جالب اینکه در شعر فارسی، دل همواره شخصیتی مستقل و دیوانه دارد، انگار نیاکان ما این دوگانگی عصبی را میشناختهاند. آیا این خودفریبی برای بقای عشق ضروری است؟
راهکار:
وقتی عشق را مسئول میدانیم، به آن قدرت بیشتری میدهیم. دل دیوانهات شاید عاقلترین بخش وجودت باشد که مرزهای منطق را نمیپذیرد و تو را به اصیلترین لایههای تعلقت وصل میکند.