گل لیلیوم سمی

او مثل گل لیلیوم؛ زیبا اما سمی:

گل لیلیوم (Lilium) در طبیعت برای گربه‌ها کشنده است و سمیت آن ناشی از آلکالوئیدهای دفاعی‌اش است. جالب اینجاست که همین مواد شیمیایی، زیبایی و ماندگاری گل را ایجاد می‌کنند. آیا در روابط انسانی نیز، گاهی خطر و جذابیت یک منبع دارند؟

راهکار:

این توصیف یادآور جذابیت خطر در روابطه؛ گاهی چیزی که ما را جذب می‌کند همان چیزی است که می‌تواند نابودمان کند.

خودم را به گل لیلیوم تشبیه کردم: زیبا ولی سمی:

گل لیلیوم واقعاً سمی‌ست: حتی یک برگ آن می‌تواند باعث نارسایی کلیه در گربه‌ها شود. جالب اینجاست که سم این گل، یک مکانیسم دفاعی در برابر خورده شدن است، نه یک «نقص» – یعنی جذابیتش وابسته به همان سمی‌ست که دیگران را دور نگه می‌دارد. این پارادوکس «جذب با دفع» در روابط انسانی هم دیده می‌شود: گاه افراد ناخودآگاه ویژگی‌های سمی خود را به عنوان مرز و محافظ از خود نشان می‌دهند. سوال تیز: آیا سمی بودن‌ات یک انتخاب ناخودآگاه است یا ابزاری برای کنترل فاصله عاطفی؟

راهکار:

این تشبیه هوشمندانه‌ست: گل لیلیوم در ظاهر فریبنده‌ست اما تمام قسمت‌های آن (حتی گرده‌ها) برای انسان و حیوانات سمی‌ست. شاید ریشهٔ این حس «سمی بودن» یک الگوی رفتاری آموخته‌شده باشه نه ذات واقعی. اگر بخوای از زاویهٔ روانشناسی مثبت نگاه کنی، می‌تونی بپرسی: «کدوم بخش از رفتارم رو می‌تونم تغییر بدم تا جذابیت‌م سمی نباشه؟»

زیبایی سمی مثل گل لیلیوم:

تو مثل گل لیلیوم هستی؛ زیبایی سمی و دل شکسته:

گل لیلیوم (سوسن) برای انسان بی‌خطر اما برای گربه‌ها به شدت سمی است؛ حتی گرده‌اش می‌تواند نارسایی کلیه بدهد. در اساطیر یونان، لیلیوم از شیر هرا – الهه انتقام – زاده شد. جالب است که سم و زیبایی این‌قدر در هم تنیده‌اند. حالا سؤال: اگر بدانید یک نفر فقط برای «نوع» شما سمی است، شما گربه‌اید یا باغبان؟

راهکار:

این استعاره دقیق است: گل لیلیوم در طبیعت برای گربه‌ها سمی مهلک است. شاید این شعر ناخودآگاه به این اشاره دارد که بعضی زیبایی‌ها برای قلب‌های «حیوانی» و بی‌پناه ما طراحی نشده‌اند. مثل باغبانی که دستکش می‌پوشد تا گل سمی را جابه‌جا کند، شاید مشکل از فاصله‌ی امن باشد، نه ذات گل.

او مثل گل لیلیوم بود؛ زیبا اما سمی: