حسرت همیشگی: چرا فقط بچگی را از دست رفته میبینیم؟:
جالب است که مغز ما اغلب خاطرات دوران کودکی را «آرمانی» میکند، پدیدهای به نام «نوستالژی». تحقیقات نشان میدهد این یک مکانیسم روانی برای مقابله با ناامنیهای حال حاضر است. ما گذشته را از فیلتر احساس امنیت و بیمسئولیتی میبینیم، در حالی که چالشهای آن دوره را فراموش میکنیم. آیا این حسرت، نشانه نارضایتی از حال نیست؟
راهکار:
این حس مشترک ریشه در یک پدیده روانشناختی به نام «نوستالژی» دارد که اغلب خاطرات مثبت گذشته را آرمانی میکند. شاید جالب باشد که یک لیست از مهارتها یا آزادیهایی که *اکنون* به عنوان یک بزرگسال دارید و در کودکی نداشتید، بنویسید تا این تصویر تکبعدی متعادل شود.