چرا آغوش و بوسه تاریخ انقضا ندارند؟:
پژوهش‌ها نشان می‌دهند آغوش محکم بیش از ۲۰ ثانیه ترشح اکسی‌توسین را بالا می‌برد و کورتیزول را کاهش می‌دهد؛ فشار عمیق لمسی سیستم عصبی پاراسمپاتیک را فعال می‌کند. از منظر حافظه، بوسه و آغوش با بویایی و لامسه به آمیگدال و هیپوکامپ پیوند می‌خورند و خاطره هیجانی را تقریباً بدون فراموشی رمزگذاری می‌کنند. به همین دلیل برخی محرک‌های حسی هرگز تاریخ انقضا پیدا نمی‌کنند.
راهکار:
شاید «تاریخ انقضا نداشتن» در این متن، نه صرفاً یک حس شاعرانه، بلکه ردپای حافظه بدنی است؛ آغوش و بوسه در قشر حسی-پیکری مغز ثبت می‌شوند و هر بار بازآفرینی‌شان، همان مدار عصبی اولیه را فعال می‌کند. از این زاویه، عشق نه فقط یک احساس، بلکه یک الگوی عصبی تکرارشونده است که بدن آن را فراموش نمی‌کند.