دنیا بهشت نیست؛ انسان کامل بودن هم غیرممکن است:
انسان‌ها تنها موجوداتی هستند که می‌دانند کامل نیستند؛ این «آگاهی از نقص» دقیقاً همان چیزی است که به ما امکان اخلاق می‌دهد. در روانشناسی، کمال‌گرایی افراطی با اضطراب و افسردگی ارتباط مستقیم دارد، چون مغز برای خطا کردن طراحی شده است: هر اشتباه، مسیر عصبی جدیدی برای یادگیری می‌سازد. فرشته در ادیان ابراهیمی ارادهٔ آزاد ندارد و از همین رو «خوب» بودنش ارزشی ندارد. پس ناتوانی از فرشته بودن، نه ضعف، که زیربنای انسانیت است. به نظر شما، همین نقص است که انتخاب را ارزشمند می‌کند؟
راهکار:
این جمله را می‌توان بازتعریف کرد: جهان ناقص است تا انتخاب ما برای خوب بودن معنا پیدا کند، نه اینکه بهانه‌ای برای بدی باشد. انسانیت یعنی پذیرش خطاها و تلاش برای جبران، بدون تظاهر به فرشته بودن.