فراموش کردن گوشی

لحظات قشنگ با دوستان بدون گوشی:

آدمی که گوشی را یادت می‌برد؛ نشانه‌ی حضور ذهن یا عشق؟:

مطالعات عصب‌شناسی نشان می‌دهد هنگام تعامل رو در رو با آدم محبوب، مغز اکسیتوسین آزاد می‌کند و فعالیت «شبکه پیش‌فرض» که عامل نشخوار فکری و چک‌کردن گوشی است، کاهش می‌یابد. یعنی مغز حضورِ انسانیِ نزدیک را پاداش اجتماعی می‌داند و اولویت پردازش را از ابزار به رابطه منتقل می‌کند. پس فراموش‌کردن گوشی فقط یک حس خوب نیست؛ یک تغییر شیمیایی واقعی در مغز است.

راهکار:

این جمله را می‌شود برعکس هم دید: اگر کسی کنارت گوشی‌اش را چک نمی‌کند، یعنی تو برایش «لنگرِ حضور» شده‌ای؛ همان چیزی که همه‌ی ما ناخودآگاه دنبالش هستیم.

لذت همراهی با دوستانی که گوشی را فراموش می‌کنی:

تحقیقات علوم اعصاب نشان می‌دهد که تعامل چهره‌به‌چهره با افراد صمیمی، دوپامین و اکسی‌توسین را فعال کرده و بخش‌های مغز مرتبط با استرس را خاموش می‌کند. این همان حالتی است که موبایل تبدیل به یک جسم بی‌معنی می‌شود. آیا شما چنین افرادی را در زندگی خود دارید؟

راهکار:

این حس همان 'حضور ذهنی' است که روانشناسان از آن می‌گویند؛ لحظاتی که تمرکز کامل روی آدم‌ها باعث می‌شود فناوری رنگ ببازد. شاید بتوانید با یک چالش ساده این لحظات را بیشتر کنید: قرار بگذارید توی جمع‌ها گوشی‌ها را در سکوت کنار بگذارید.