فریاد رسیدن به دیگران

زنده را تا زنده است؛ به فریاد رسیدن قبل از دیر شدن:

تحقیقات روان‌شناسی دربارهٔ «پشیمانی» نشان می‌دهد انسان در بلندمدت بیش از کارهایی که کرده، از کارهایی که نکرده پشیمان می‌شود؛ به این پدیده «اثر فرصت‌ازدست‌رفته» می‌گویند. آب پاشیدن روی سنگ مزار، آیین تسکینِ همان پشیمانی است، نه خدمتی به مُرده؛ کمک فقط وقتی معنا دارد که صاحبِ صدا هنوز می‌شنود. چرا همیشه فریاد را برای بعد از خاموشی صدا می‌گذاریم؟

راهکار:

این بیت را می‌توان به رابطه‌ها، آرزوها و حتی نسخه‌ی قدیمی خودمان هم تعمیم داد؛ آن‌ها هم «زنده»اند تا وقتی که هنوز فرصتِ جبران هست. آب پاشیدن روی مزار، آیینِ تسکینِ بازمانده است، نه گفتگویی با رفته.