فکر کسی که دوستش داری

هر شب مردن از دلتنگی و کاش برگردی:

احساس «مردن» در فراق فقط استعاره نیست؛ در اسکن مغز، دردِ طرد شدن در همان ناحیه‌ای پردازش می‌شود که درد جسمی فعال است. این ناحیه، قشر کمربندی قدامی پشتی، هنگام دلتنگی حاد درست مثل زخم فیزیکی روشن می‌شود و بدن هورمون استرس ترشح می‌کند تا جایی که سلول‌های ایمنی التهابی بالا می‌روند. یعنی شب‌هایی که حس می‌کنی سلول‌هایت می‌میرند، مغزت واقعاً در حال ثبتِ یک آسیب فیزیولوژیک است؛ به همین دلیل سوگ و دلتنگی می‌تواند قلب و سیستم ایمنی را درگیر کند.

راهکار:

شب‌ها بارها می‌میری، اما صبح بیدار می‌شوی؛ یعنی بدنت هر روز زندگی را دوباره انتخاب می‌کند. این تکرارِ مردنِ شبانه، فقط رنج نیست؛ نشانه‌ی مقاومتی است که حتی خودت متوجهش نیستی. تو از دلِ هر شبِ تاریک، دوباره به روز برمی‌گردی.