نیاز به شنیده شدن در سکوت؛ وقتی آدمها حرف ناگفته دارند:
مغز انسان «نادیدهگرفتهشدن» را شبیه درد فیزیکی پردازش میکند؛ مطالعات fMRI نشان داده طرد اجتماعی همان نواحیای را فعال میکند که ضربهٔ جسمانی فعال میکند. سکوت هم پیام است، نه نبودِ صدا؛ ما با سکوت هم گفتوگو میکنیم و دیگری، پیش از هر کلمه، معنای آن را میخواند. آیا وقت آن نرسیده سکوت را هم مهارتِ شنیدن بدانیم؟
راهکار:
شاید «آن یک نفر» فقط شنونده نباشد؛ گاهی سکوت، بلندترین فریاد آدمهاست. اگر گوشهای ما عادت به شنیدن صداها دارند، سکوتها را چه کسی میشنود؟ همین سکوت، خودش یک زبان است؛ شاید ما باید آن زبان را یاد بگیریم تا حرفِ کسانی را که واژه نمییابند، بفهمیم.