اگر سر خم میکردم، درها باز بود؛ حسرت یا انتخاب؟:
آیا میدانستی مغز انسان در تصمیمگیریهای بزرگ از «سوگیری تأیید» استفاده میکند؟ یعنی بعد از انتخاب، ناخودآگاه شواهدی را جمع میکند که آن تصمیم را درست جلوه دهد. این جمله دقیقاً برعکس آن است: دارد سناریویِ «نرفته» را ایدهآلتر از واقعیت میبیند. روانشناسان به این «سوگیریِ حسرت» میگویند – همان احساسی که باعث میشود فکر کنیم اگر مسیر دیگری میرفتیم، همهچیز عالی بود. در حالی که تحقیقات نشان میدهد آن درهای باز هم احتمالاً مشکلات خودشان را داشتند. سؤال: آیا حاضریم بپذیریم که هیچ مسیری کامل نیست؟
راهکار:
این جمله انگار از جایی میگوید که غرور را بهای بسته ماندن درها میداند. اما حقیقت این است: گاهی سر خمنکردن نه لجاجت، بلکه انتخاب مسیری است که بعداً درهایی باز میکند که اصلاً پیشبینیاش را نمیکردی. شاید ارزش داشته باشد به جای حسرت آن درهای فرضی، روی درهایی تمرکز کنی که فقط با ایستاده ماندن باز میشوند.