دوست داشتن غیرممکن

دیوانه منم که میدانم محالی و باز میخواهمت:

تو ناممکن‌ترین ممکن قلب این دختری:

ماهی ها کتاب می خوانند و تو مرا دوست داری:

دوست داشتن کسی که نمی‌شود داشت:

تحقیقات عصب‌شناسی نشون داده که عشق نافرجام دقیقاً مثل اعتیاد به مواد، نواحی پاداش و وابستگی مغز رو فعال می‌کنه. این درد واقعی‌ست، نه فقط یه استعاره. مغزت نمی‌تونه بین «دوست داشتن» و «داشتن» تفاوت بذاره و همین دوگانگی باعث میشه تکه‌تکه بشی. سوال اینجاست: آیا می‌شه یاد گرفت بدون «داشتن»، عشق رو تجربه کرد؟

راهکار:

این حس رو خیلی‌ها تجربه می‌کنن؛ شاید عشق واقعی همونیه که حتی در نبودش، تو رو به آدم بهتری تبدیل می‌کنه، نه اینکه تکه‌تکه‌ات کنه.