دوری یار و غم فراق در یک غزل جانگداز:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که دوری از عزیز، همان مدارهای مغزی اعتیاد را فعال میکند؛ دوپامین برای رسیدن به پاداش (دیدار) ترشح نمیشود و کورتیزول (هورمون استرس) بالا میرود. این بیقراری، یک واکنش شیمیایی خالص است، نه فقط یک استعاره شاعرانه. آیا میدانستید که مرور خاطرات در این حالت، درد را تشدید میکند چون مغز نمیتواند تفاوت بین تصویر ذهنی و واقعیت را تشخیص دهد؟
راهکار:
این غزل تصویری از 'اثر ناپیدایی' در روانشناسی است: غیبت معشوق، خاطره را پردازشنشده و ایدهآل نگه میدارد. شاید این فاصله، تصویر یار را در ذهن شاعر زندهتر و دردناکتر کرده است.