ریاکاری مذهبی؛ وقتی ذکر خدا شمرده می‌شود:
قانون گودهارت می‌گوید وقتی معیار به هدف تبدیل شود، معیارِ بدی می‌شود. روانشناسی دین هم دینداری بیرونی (برای نمایش و قاعده) را با حسابگری و پیشداوری پیوند داده، در حالی که دینداری درونی با همدلی. شمارش ذکر، معنا را به عدد تبدیل می‌کند و توجه را از خدا به دفترِ بدهکار/بستانکار می‌برد. آیا معنویت عددی انسان را قابل‌معامله‌تر می‌کند؟
راهکار:
این نگاه، انتقاد از مردم نیست؛ افشای پارادوکس «اندازه‌گیری» است: وقتی حتی ذکر هم واحد شمارش می‌شود، اعتماد به نیت دیگران فرو می‌ریزد و روابط به دفتر بدهکار/بستانکار روانی تبدیل می‌شود. به‌جای پرسیدن «از کی توقع داری؟»، می‌توان پرسید «چه چیزی این رابطه را به جدول حساب تبدیل کرده؟»